Geraakt door Pieter Omtzigt

Als de Aardappeleters die bij van Gogh aankloppen voor schilderles. Zo voel ik mij een beetje. Pieter Omtzigt heeft zojuist de François Vrancken-lezing uitgesproken. Met Pieter Greidanus, Jacoline Engelmoer en Pieter Klaas de Vries wacht ik op onze kans om even een paar woorden met Pieter Omtzigt te wisselen. Waar het boek van Omtzigt diepe indruk op mij maakte heeft de mens Pieter Omtzigt mij vanavond echt geraakt. Wat ben je een groot mens wanneer zoveel pijn als Omtzigt heeft gevoeld je niet cynisch maakt, maar sterk, onafhankelijk en inspirerend.

In de François Vrancken-lezing neemt Omtzigt ons mee op een reis door het verleden en laat ons zien dat er sterke parallellen zijn met het heden. Aan de hand van de ideeën van Vrancken spreekt Omtzigt over de legitimiteit en soevereiniteit van ons land: wie is er in Nederland nu eigenlijk soeverein, wie is er de baas? Is dat het parlement of de regering, is dat de EU, de rechter of zijn dat internationale organisaties? En voldoet ons staatsbestel nog aan de eisen die Vrancken stelde, met andere woorden: hebben wij ervoor gezorgd dat de beslissingsmacht daar ligt, waar er voldoende waarborgen zijn dat deze macht in het algemeen belang wordt uitgeoefend? En zo nee, hoe kunnen we daar, net als Vrancken, verandering in brengen?

Geïnspireerd worden is fijn, zeker wanneer je als nieuwe politieke partij probeert voet aan de grond te krijgen. Maar geraakt worden gaat een stap verder. Vandaag de laatste grote campagnedag voor de verkiezingen komende woensdag.
Mijn motivatie was nog nooit zo groot.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.